Familie Poot Chipshol vervalste stemmingsnotulen aanstelling directeur

De firma list en bedrog

De firma list en bedrog

Van Martin Vrijland.

Zo’n twintig jaar geleden was het de bedoeling dat de gronden van twee belangrijke grondbezitters rondom Schiphol zouden worden verkocht aan een ontwikkelingsmaatschappij. Chipshol Holding (150 hectare) en Landinvest (450 hectare) zouden hun gronden verkopen aan Chipshol Forward. Deze nieuw opgerichte Naamloze Vennootschap zou investeerders aantrekken. Deze investeerders werden geworven op basis van een prachtige prospectus, waarin stond vermeld dat er een deal zou liggen tussen Chipshol Holding en Landinvest, waarbij de 150 hectare grond van Chipshol Holding door Landinvest zou worden gekocht en de gezamenlijke 600 hectare zou worden aangeboden aan Chipshol Forward. Deze laatste zou de kooprechten na bestemmingswijziging hebben op de totaal 600 hectare grond. Zoals eerder uitgelegd zaten er drie partijen als investeerders in deze Chipshol Forward NV. Het bestuur vond plaats vanuit een stichting administratiekantoor die de meerderheid van de aandeelhouders vertegenwoordigde. Deze stichting had 7 bestuursleden, waaronder de heer Charles Huber. Ik voerde meerdere gesprekken met een duidelijk aangeslagen en geëmotioneerde Charles Huber.

schema_chipshol_landinvest3

Omdat de investeerders van Chipshol Holding merkten dat de samenwerking met Landinvest niet echt meer wilde vlotten na het ontslag van Peter Poot als directeur bij Landinvest in 1992, werd besloten op zoek te gaan naar een onafhankelijk directeur voor Chipshol Holding. Deze directeur zou de relatie met Landinvest moeten proberen te herstellen. Het directeurschap van Chipshol Holding zou dan niet meer bij Jan Poot liggen, maar in handen komen van een onafhankelijk directeur. Hiervoor werden gesprekken aangegaan met de heer Van Wagtendonk. Alle onderhandelingen met Van Wagtendonk waren rond en hij zou kunnen worden aangesteld als de bestuurders van de stichting voor zouden stemmen. Hiertoe werden de leden van de beheerstichting van Chipshol Holding uitgenodigd op het kantoor Chipshol Holding te Schiphol-Rijk.

De avond voor de stemming was de heer Huber samen met een van de broertjes Tan (een mede investeerder) op bezoek in het huis van Harry van Andel te Wassenaar. Deze grote vrijstaande villa bevond zich op een eiland. Toen de heer Huber voelde dat de sfeer gespannen werd en de avond maar voort duurde, bekroop hem de angst dat hij op het eiland vastgehouden zou worden. Het hekwerk van het eiland was dicht en Huber bekroop de gedachte dat hij op deze manier de volgende dag de stemming voor aanstelling van de nieuwe directeur zou missen. Daarop deelde Huber zijn gastheer mede dat hij even naar het toilet moest. Hierop is hij naar buiten geklommen om al zwemmend het eiland te verlaten. U begrijpt uit deze anekdote wel hoe belangrijk de aanstelling van een nieuwe directeur voor de groot investeerder Huber was. Mede aanwezige en mede investeerder Tan maakte hier later een getuigenverslag van (wat uhier vindt). Huber wist te ontkomen om zo de volgende dag op tijd op de stemming te kunnen zijn.

De volgende dag waren 6 van de 7 bestuursleden aanwezig: Janssen van Raaij (JvR), Jan Poot (JP), Peter Poot (PP), Charles Huber (LCU), R. Hofschreuder (RH), de Reus (DR). Dit zou dus betekenen dat er 1 blanco stem zou zijn, namelijk die van afwezig bestuurslid Piet Bakker (PB). De stemming ging dus om de aanstelling van de nieuwe directeur. Na de stemming heeft de heer Huber Theo Poot onmiddellijk om een kopie van de door hem bijgehouden handgeschreven notulen gevraagd (omdat Huber de zaak niet vertrouwde). Onder deze link vindt u de handgeschreven notities van Theo Poot. De stemmingsuitslag werd door de heer Huber als gematigd positief bevonden, omdat de uitslag voor aanstelling van de nieuwe directeur positief bleek uit te pakken. Ondanks dat Jan en Peter Poot hadden voorgestemd onder het voorbehoud: “JP is voor aanstelling van VW, maar wenst over dit onderwerp conflicten met van Andel te vermijden“, verliep de stemming ogenschijnlijk gunstig in de ogen van Huber. Heeft u ooit een stemming onder voorbehoud kunnen doen of meegemaakt? Nee, zo werkt dat niet, je stemt voor of tegen. Dat is de definitie van stemmen. Jan en Peter Poot maakten echter een voorbehoud. De heren Poot stemden dus voor de aanstelling van Van Wagtendonk (onder voorbehoud); Huber stemde voor; Janssen van Raaij stemde voor; er waren twee tegen stemmen en 1 blanco stem vanwege afwezigheid (PB). In totaal waren dat 4 stemmen voor en 2 tegen.

In de noties van Theo Poot ziet u de ‘voorbehouden’. Er werden als het ware escapes ingebouwd. Toch ging de heer Huber naar huis met de gedachte dat er een nieuwe directeur bij Chipshol Holding zou komen die wellicht de op dat moment verslechterde relatie met Landinvest zou kunnen herstellen. Tot zijn grote schrik ontdekte hij echter later dat de officiële notulen van de vergadering waren aangepast en dat zijn stem op blanco was gezet (zie hier bewijsstuk). Met alle mitsen en maren van de andere bestuursleden kwam het er vervolgens op neer dat Van Wagtendonk niet aangesteld werd als nieuwe directeur en dat de macht dus in handen van Jan Poot bleef. Er werd dus gewoon gefraudeerd met de notulen. De nieuwe directeur kwam er niet terwijl de stemming wel die uitslag opleverde. Pas veel later in zijn leven kon de heer Huber tot de conclusie komen dat het simpelweg niet de bedoeling was dat er een nieuwe directeur zou komen. Deze zou immers na bestudering van de stukken (zie hier) tot de conclusie moeten komen dat de hele deal over de gronden met Landinvest nooit had bestaan, dat de prospectus waarmee investeerders waren aangetrokken op een leugen (een niet bestaande deal met Landinvest) was gebaseerd en dat tijdens de rechtszitting over het wel of niet bestaan van deze deal, de advocaat van Chipshol zelf een voorstel deed tot ontbinding van de overeenkomst. Dit laatste gebeurde onder leiding van rechter Westenberg. Het hele rookgordijn dat jarenlang in de media werd opgetrokken dat Westenberg de familie Poot 450 hectare grond door de neus geboord zou hebben, is dus vals en klopt totaal niet. Poot liet de deal zelf cancelen bij monde van zijn advocaat Hugo Smit.

De 150 hectare grond die nu in het bezit zijn van Chipshol Holding en die Jan en Peter Poot gister in de verkoop zetten via het Financieel Dagblad, zijn dus eigenlijk onrechtmatig verkregen, zo concludeert Huber. De gronden waren immers in de prospectus aangeboden aan Chipshol Forward. De investeerders zijn dus met list en bedrog bestolen van hun geld. In een volgend artikel zal ik laten zien hoe Jan Poot miljonair werd op basis van het feit dat hij zich beriep op de ontbonden overeenkomst met Landinvest (die er dus nooit was geweest en hij zelf door zijn advocaat liet ontbinden, waar die zitting juist bedoeld was om de deal vast te leggen). De huidige miljarden waar Poot aanspraak op zegt te hebben behoren dus eigenlijk toe aan Chipshol Forward en haar investeerders. We kunnen wel stellen dat dit de grootste fraudezaak van de afgelopen 20 jaar is. Het gaat immers om miljarden. Poot zelf riep immers steeds dat hij wel recht had op 20 miljard. Als u de bewijsstukken hier bestudeert ontdekt u dat de gehele claim onrechtmatig is. Charles Huber is jaren van slag geweest en heeft zelfs met de recherche gesproken. Niets werd ondernomen om de bestolen Huber te helpen. Al die jaren is Huber tegengewerkt en is hij psychisch behoorlijk van slag geweest. Hij vertelde mij zelfs in tranen dat hij bijna een einde aan zijn leven wilde maken. Door het lezen mijn artikelen heeft Huber weer de motivatie kunnen vinden om de strijd aan te gaan. De andere investeerders zijn mogelijk afgekocht door Poot. Dit is op dit moment nog niet duidelijk. Huber heeft nieuwe kracht gevonden en zal er alles aan doen deze miljardenfraude aan het daglicht te brengen.

Update

In bovenstaande tekst had ik enkele onvolledigheden staan. Voor de volledigheid is het belangrijk dit recht te zetten. In het prospectus staat niet, dat er een deal ligt tussen Chipshol Holding en Landinvest met betrekking tot de overdracht van de Holding-gronden naar Landinvest; er staat dat de Chipshol Forward kooprechten na bestemmingswijziging heeft op 500 hectare grond. In dit verband wordt de naam van Landinvest genoemd. (zie pagina 12 prospectus).

De eerder genoemde drie partijen als investeerders waren niet de enige investeerders, maar de drie grootste privé-investeerders. Deze zijn gezamenlijk een prospectus-procedure begonnen, toen bleek dat de in het prospectus vermelde afspraken er niet waren! De investeerders stortten geen gelden op de rekening van de Chipshol Forward vennootschap, maar investeren door aandelen te kopen. De bottom line blijft dat de familie Poot haar investeerders een Poot heeft uitgedraaid en listige streken heeft uitgehaald, waarvan hierboven een voorbeeld te vinden is.

Bron:  Martin Vrijland

 

14 Reacties op “Familie Poot Chipshol vervalste stemmingsnotulen aanstelling directeur

  1. Nou nou nou nou. Wat een stel maffiose oplichters zijn die Pootten. Tijd voor een parlementaire enquete naar de shipsholaffaire.

    Like

  2. Tja en wat moeten we nu denken: Micha Kat wordt door de verkoop van Shipshol per direct niet meer betaald door de Pootten.

    http://www.klokkenluideronline.is/2014/06/msm-dansen-op-de-lijken-van-de-poot-familie/

    en meesmuilend wordt hier op gereageerd, door Jan Vlug met een tweet, zag ik, en Barracuda uiteraard.

    Direct daarna, boter bij de vis, doortastend, is door Micha de aanval op JDTV geopend. Vanzelfsprekend, immers Micha moet toch ergens nu zn geld zien weg te halen. En dus bij JDTV, althans zo wordt ons dat ons voorgehouden.

    http://jdtvnieuwsbullet.blogspot.nl/2014/06/auteursrechtclaim.html

    Uiteraard kunnen we het ook anders lezen. In het kader van de mogelijke deal tussen de verschillende belangenpartijen behoort ook het opruimen van de blogs die zijn ingezet voor het beïnvloeden van de publieke opinie. Langzaamaan moeten die weblogs zich terugtrekken, afbouwen en indien niet vrijwillig dan moeten deze bloggers geprikkeld worden zich terug te trekken. JDTV behoort blijkens, de sommatie via een heuse advocaat, tot die laatste categorie. Nou en daar hebben de Pootten Katmans voor.

    Gewoon een denkspoortje, mogelijk?

    Like

  3. En weet je wat het is, Baybasin is naar het laat aanzien wel degelijk geofferd. Er zijn deals gemaakt. Hij is gebruikt. Ik zou willen dat ik de harde bewijzen daar van had. Maar die heb ik uiteraard niet, maar alles wijst er op. Dat maakt zo machteloos. Aben heeft het herzieningsverzoek opnieuw voor zich uit geschoven. Dat kan hij met de wet in de hand doen tot in de oneindigheid, wie maakt hem wat.

    Steeds een datum prikken en vervolgens op die dag melden dat het weer uitgesteld moet worden vanwege de complexiteit. Lekker de spanning opvoeren bij die arme man, ja arme man. Ik denk dat ze er op uit zijn dat hij van de spanning een keer het loodje legt en dan kan de zaak worden geseponeerd. De meheren en jadames wassen hun handen dan mooi weer in onschuld.

    Het is werkelijk zo’n smerig spel dat hier voltrekt onder onze ogen. Die wet is er op de valreep echt 1 dag van te voren doorheen gejast in samenwerking met Donner, Opstelten, indertijd koningin Beatrix en ongetwijfeld op de achtergrond Demmink. Ook de Hoge Raad zelf moet betrokken zijn geweest bij de tot stand koming.

    Behalve van mijzelf, begonnen in 2012 bij Vrij Nederland, heb ik nergens maar dan ook nergens enige kritiek gelezen op de negatieve gevolgen van deze wet. Waar zijn ze, die juridische experts?

    Like

    • Die juridische experts hebben allemaal een hypotheek. Die Baybasin affaire geeft aan dat we al een tijdje in een fascistische bureaucratie leven. We zien door de wetten het recht niet meer en dat was en blijft de opzet. Echt verzet en onvrede wordt gekanaliseerd via sites als Boublog waar ook alle IP adressen systematisch worden vastgelegd. Ze absorberen als het ware die energie.

      Like

      • De moeilijkheid is dat ik hem wel heb gelezen maar hem nu niet terug kan vinden. In wikipedia lees je er dit over:

        Herzieningsverzoek bij de Hoge Raad[bewerken]
        Namens Baybaşin is op 18 april 2011 een herzieningsverzoek ingediend bij de Hoge Raad. Op 31 augustus 2011 doet Baybaşin (opnieuw) aangifte tegen Demmink en tegen Hillenaar op grond van nieuwe feiten[8]. In september 2012 concludeert de advocaat-generaal dat een nieuw onderzoek, met opnieuw horen van getuigen noodzakelijk is. In oktober 2012 treedt een wet in werking die dit mogelijk maakt. In 2013 starten nieuwe getuigenverhoren en nieuw deskundigenonderzoek. In april 2014 verschijnt een boek, geschreven door wetenschapsfilosoof Ton Derksen, over deze zaak: “Verknipt bewijs De zaak Baybaşin”. Hij komt tot de conclusie dat de rechters zijn voorgelogen. Afgeluisterde telefoongesprekken zijn niet alleen onjuist vertaald, maar ook gemanipuleerd. Er is geknipt en geplakt in de audiobestanden volgens Derksen. [9]

        Missschien kun jij hem wel vinden. Het lukt mij even niet.

        Like

      • Ik zou daar even naar moeten kijken, maar dit is dacht ik de bekende zgn. gelegenheidswetgeving toegesneden op een urgent geval (bv. Baybasin) of een situatie die financieel uit de klauw dreigt te lopen (bv. excessief gebruik van subsidieregeling zonder maximum).
        Donner is natuurlijk de onderkoning van Nederland geworden op aandrang van Bea..

        Like

      • Ja dat is die wet Don, en je ziet daar geen passage in opgenomen t.a.v. de duur van het onderzoek. Het onderzoek kan dus net zo lang duren als de AG nodig acht. Al zou het tien jaar duren of nog langer. Dat zie je dus nu ook gebeuren in de zaak Baybasin. Als hij eenmaal een advies heeft afgegeven dan gelden wel weer termijnen waarbinnen de Hoge Raad tot een oordeel moet komen.

        Like

  4. Trouwens Boudine heeft zelf erg weinig kaas gegeten van wet- en regelgeving als je mij vraagt. De finesses van staats- en strafrecht ontgaan haar gewoon. Iemand met een lagere beroepsopleiding en met interesse voor deze materie weet veel meer naar voren te brengen.
    Ja, die titels waren natuurlijk al een rode vlag. Zelfs Kat gebruikte zijn doctorandus titel alleen in het formele verkeer en niet als webmaster. En Kat is mister gecontroleerde oppositie samen met Wim Dankbaar. Die twee hebben dezelfde streken alsof het twee broers zijn..

    Like

  5. De verhandeling over de familie Poot door Martin Vrijland is mostert na de wel zeer smakelijke maaltijd van ene Harry van Andel, ookwel Harry Handel genoemd .

    “Omdat de investeerders van Chipshol Holding merkten dat de samenwerking met Landinvest niet echt meer wilde vlotten na het ontslag van Peter Poot als directeur bij Landinvest in 1992, werd besloten op zoek te gaan naar een onafhankelijk directeur voor Chipshol Holding. ”

    Het ontslag van Peter Poot was onderdeel van een criminele coup door de groep van Andel [1] :

    “[ … ] De boeren waren koning te rijk met de riante aanbiedingen van Poot die op het moment dat de telefoon rinkelde in de Kralingse manege al ruim zeven jaar bezig was grond te kopen. De Poten opereerden deels met eigen geld dat vooral afkomstig was van de verkoop van projectontwikkelaar Eurowoningen (in 1960 door Jan Poot opgericht) aan Pakhoed voor 40 miljoen gulden, in 1969 een astronomisch bedrag. Na de aankoop van de grond regelde Poot ook dat de bestemming werd gewijzigd zodat op de landbouwgronden kantoren konden verrijzen. Werkende weg groeit echter de behoefte aan meer kapitaal en dus ook aan mensen die dat kunnen verschaffen.
    Zoon Peter Poot, zo vertelt Smit, econoom en oud-werknemer bij Shell, komt dan op de proppen met Harry van Andel, zijn oude baas bij investeerder Queens Ventures in Den Haag die grote fiscale kennis had, zou beschikken over een uitmuntend netwerk in de financiële wereld en zelf ook weer vele investeerders zou kunnen aanbrengen. Hugo Smit: “Deze man ontwikkelde zich voor de Poten tot het paard van Troje.”
    Toen in 1988 ontwikkelingsmaatschappij Chipshol Forward werd opgericht, bracht van Andel een lening in van 5 miljoen gulden. Als onderpand mocht hij 14.000 aandelen Chipshol Forward kopen voor een gulden per stuk. De toekomst van Chipshol Forward NV ziet er in 1988 zeldzaam stralend uit: de financiële injectie van Van Andel is binnen, zijn netwerk belooft meer en mocht er nog iemand twijfelen dan trekken de prominenten uit de raad van Commissarissen hem wel over de streep: naast Janssen van Raay hadden zitting genomen Lex Helfrich, oud-topman van Shell, Sergio Orlandini (oud-KLM), Pieter Beelaerts van Blokland (toen nog commissaris van de koningin in Utrecht) en George Berry, chairman van Atlanta Airport. Als voorzitter wordt aangetrokken niemand minder dan Arie van der Zwan, één van de meest gevraagde probleemoplossers van Nederland. In 1992 gaan de zaken zelfs zo goed, dat Landinvest wordt opgericht, de ‘grondbank’ die de aankopen moest financieren en de grond moest doorsluizen naar Chipshol Forward. Zoon Peter Poot komt bij Landinvest aan het roer te staan en het eigendom is gelijk verdeeld tussen de Poten en de ‘groep van Andel’. Er worden zeer ambitieuze aankoopplannen gemaakt waarvoor ruim 200 miljoen gulden nodig is. Wat kan er misgaan?

    De Poten waren wel wat teleurgesteld dat Van Andel zo weinig nieuwe investeerders aanbracht. Maar uiteindelijk kwam hij dan toch op de proppen met zijn Wassenaarse vriend Joel Wyler die met zijn broer Danny een familie-holding bestiert die goed zou zijn voor 300 miljoen gulden en de bank Mees Pierson. Samen waren zij goed voor twintig miljoen gulden. Dat viel nogal tegen, want Wyler wekte aanvankelijk de indruk 90 miljoen te willen investeren. De Poten zelf weten nog enige pensioenfondsen te interesseren. Uiteindelijk werd slechts 45 miljoen van de 200 binnengehaald. Van Andel is intussen echter bezig met heel andere dingen. Smit: “Hij dreigde een tuchtklacht in te dienen tegen een kantoorgenoot van de advocaat van Chipshol Forward, Jacques Berk van Nolst Trenité, omdat deze zich schuldig zou maken aan belangenverstrengelingen. Berk had al voor circa twee ton werk verricht, maar moest zich terugtrekken. Dit zou de eerste zijn van een reeks typerende acties van de groep-van Andel om Chipshol te beroven van zijn adviseurs en zo stukje voor stukje te slopen.
    Het probleem is dat een advocaat tegen wie of tegen wiens kantoor een tuchtklacht is ingediend, zich moet terugtrekken omdat hij met zo’n klacht niet meer vrijuit kan handelen: hij krijgt immers een eigen belang en dat is in advocatenland absoluut verboden. Dergelijk oneigenlijk gebruik van tuchtklachten is een middel waartegen nog altijd geen goede remedie is gevonden.” De klacht tegen Berk zorgde er wel voor dat Smit, toen werkzaam bij Schaap & Partners, bij de zaak betrokken raakte.
    Van Andel, inmiddels de financiële man (CFO) van de directie van Chipshol Forward, besluit op dat moment (1992) dat er ‘dan maar een aandelenemissie moet komen om het geld op te halen’. Smit: “Hij wilde Chipshol laten emitteren voor 200 miljoen. Hij timmerde een prospectus in elkaar en liet vervolgens de accountant van Chipshol, Coopers & Lybrand, een zogeheten fairness opinion geven dat de transactie met een uitgifteprijs van 2000 gulden per aandeel wel goed zat. In 1996, zo voorspelde Coopers, zou het aandeel 3200 gulden waard zijn.”
    Tot zover geen centje pijn. Smit: “Maar toen bleek Van Andel een geheime agenda te hebben.
    Hij begon vooruitlopend op de officiële emissie zijn eigen 14.000 aandelen onderhands te gelde te maken. Hij bood ze binnen zijn netwerk in Wassenaar en Monaco aan voor 1700, 1800 gulden, net onder de officiële uitgifteprijs. Hij dacht zo even moeiteloos 20 miljoen gulden binnen te harken. Maar bij Chipshol rinkelde de telefoon. Mahmoud Rabbani, de Palestijse society-zakenman en oud honorair consul van Koeweit en Jordanië, belde die op het punt stond een grote tranche te nemen: ‘Wat maken jullie nou? Gaan jullie nou emitteren of niet? Wat zijn dit voor praktijken?’ Dergelijke reacties kwamen meer binnen.
    Hierdoor was de emissie al bij voorbaat mislukt, want dit soort zaken spreken zich snel rond. Uiteindelijk werd slechts 35 miljoen opgehaald. De reputatie van Chipshol raakte voor het eerst ernstig beschadigd. Wat wil je ook? De emissie van het bedrijf werd onderuit gehaald door de eigen financieel directeur!” Volgens Smit was van Andel’s hele gedachte achter de emissie ondermeer het op deze wijze kunnen cashen van zijn eigen aandelen.
    De Poten zagen er aanvankelijk in elk geval weinig in. Smit: “Maar Harry bleef doordrammen. Uiteindelijk dachten de Poten: goed, wat is er ook eigenlijk op tegen?” Het opzetje van Van Andel om zijn eigen zakken te vullen komt echter uit en hij is niet langer te handhaven als de financiële man oftewel CFO van Chipshol Forward. Smit: “Er wordt tevens een onderzoek naar zijn handelen ingesteld. Uiteindelijk heeft hij niets kunnen verkopen. Maar vanaf dat moment deed hij er alles aan om de Poten en hun onderneming kapot te maken. Zijn netwerk is zo machtig, dat hij daar uiteindelijk ook voor een groot deel in is geslaagd.”
    Van Andel gebruikte het mislukken van de emissie vervolgens om de Poten te beschuldigen. Volgens Smit was ook dit reeds van te voren zo door hem gepland. Smit: “Van Andel zei dat de emissie was mislukt omdat ABN Amro niet wilde meedoen. Dat zou dan weer komen doordat de bank de Poten niet vertrouwde. De afwezigheid van ABN Amro zou andere beleggers hebben afgeschrikt.Van Andel verwees hierbij naar een zakelijk conflict van de Poten jaren eerder rond de ontwikkeling van een Frans wintersportcentrum, Valmorel, een investering die werd gedaan samen met ABN Amro en Centraal Beheer. De precieze achtergronden van dit conflict zijn altijd duister gebleven, maar Van Andel zag er een wapen in tegen de Poten.” De Poten moesten zich tegen deze aantijgingen verdedigen bij de commissarissen. De zaak liep zo hoog op dat een Chipshol-delegatie belet vroeg bij Jan Kalff van ABN Amro om te vragen of de aantijgingen van Van Andel klopten.
    Smit: “Kalff kon de lezing van Van Andel niet bevestigen. Hij zei dat ABN Amro niet had meegedaan omdat onroerend goed niet de specialiteit van de bank is. Met Valmorel had dat niets te maken. Deze truc van Van Andel heeft dus niet gewerkt.” Het zou niet lang meer duren voordat de puinhoop die hij wist te creëren zo groot was, dat Janssen van Raay op zondagavond met Hugo Smit moest bellen omdat de Raad van Bestuur de hele onderneming in elkaar zag donderen. Maar zover was het op dat moment nog niet. De reconstructie van Smit gaat verder.

    Harry van Andel die zijn plannen rond de Chipshol-emissie dus zag mislukken weet zich vervolgens door zijn relaties benoemd te krijgen als commissaris bij Landinvest, de ‘grondbank’ van Chipshol waar Peter Poot aan het hoofd stond. Smit: “Deze benoeming was illegaal, want contractueel was vastgelegd dat er alleen commissarissen zouden worden benoemd met toestemming van de Poten. Voordat men hem echter weg kon krijgen, was er een jaar verstreken. En dat was lang genoeg om de machtspositie van de Poten grotendeels te ondermijnen. Dit kon hij vooral doen doordat hij hulp kreeg van relaties die net als hij snel wilden cashen en geen boodschap hadden aan de lange termijn visioenen van vader en zoon Poot.”
    Van Andel haalt de eerste slag binnen op de aandeelhoudersvergadering van Landinvest op 15 december 1992. Volgems Smit betrof het hier een ‘volledig geregisseerde schijnvertoning’ waarvan de uitkomst al bij voorbaar vast stond. Smit: “De zaak was in de steigers gezet door advocaat Sjoerd Eisma van De Brauw Blackstone Westbroek die voorgaf op te treden namens Wyler, maar die naar later bleek op de aandeelhoudersvergadering aanwezig was als advocaat van Mees Pierson, een van de investeerders die net als Van Andel en Wyler kozen voor het snelle geld.
    Eisma had een draaiboek gemaakt voor het ontslag van Peter Poot. Dat stond niet als zodanig geagendeerd. Wel stond er zoiets als ‘discussie over de positie van de directeur’. De kritiek op Poot was een variatie op de eerdere poging van Van Andel om ABN Amro voor zijn karretje te spannen: de Poten zouden slecht liggen bij grote institutionele beleggers en daarom onvoldoende geld kunnen binnenhalen voor Chipshol Forward en Landinvest. Een van de bestuurders van de pensioenfondsen die Poot had binnengebracht, de Haagse rechter Kalbfleisch, protesteerde hevig tegen de onverkwikkelijke gang van zaken maar zonder resultaat: Peter Poot werd afgezet als directeur. Vijf maanden later werd Harry van Andel gepromoveerd tot president-commissaris. Die benoeming hebben we met succes aangevochten. De Hoge Raad heeft de onrechtmatigheid ervan later nog eens bekrachtigd.”
    De tweede mokerslag die de groep-van Andel uitdeelde werd twee weken later voorgekookt tijdens een nieuwjaarsreceptie begin januari 1993 thuis bij Joel Wyler in Wassenaar. Onder de gasten was ook Cees van Luijk, de topman van Coopers & Lybrand, de accountant van Chipshol en Landinvest. Het opzetje was, zo is gebleken uit getuigenverhoren voor de rechtbank, aldus: via hun vriend Cees van Luijk zouden ze het zo regelen, dat de vaste en loyale accountant van Landinvest werd vervangen door iemand uit de Coopers-stal die bereid zou zijn Peter Poot te beschuldigen van grootschalige fraude. Vervolgens zou de geloofwaardigheid van de Poten zo worden aangetast, dat niet alleen het ontslag van Peter Poot bij Landinvest zou zijn gerechtvaardigd, maar dat ze ook het veld zouden moeten ruimen bij Chipshol Forward. Smit: “Ze zeiden tegen Van Luijk dat J. Bakker RA, de huisaccountant van Landinvest en Chipshol, zich moest terugtrekken als accountant van Landinvest. Hij deed zijn werk prima, maar daar ging het natuurlijk niet om. Van Luijk heeft dit verzoek direct ingewilligd, met enthousiasme zou ik haast zeggen, en Bakker vervangen door Jan Bresser RA. Bresser kwam niet lang daarna met een rapport waarin werd ‘onthuld’ dat er bij Landinvest vijf miljoen gulden zoek was. De koppen spatten van de kranten af.”
    Smit vermoedt dat pure rancune van Van Luijk een extra reden was om Bakker van de klant af te halen: in het verleden had Bakker namens zijn toenmalige kantoor Dijker & van Dien een tender om Chipshol gewonnen van Van Luijk. Later ging Dijker & van Dien in Coopers op zodat Chipshol alsnog ‘onder’ topman Van Luijk kwam te vallen.
    Poot spande per direct via advocaat Jan Willem Knipscheer van Boekel de Neree een kort geding aan tegen Bresser wegens laster, maar dat verloor hij. Smit: “Peter Poot riep: het is onzin, het geld is er, de accountant wil het alleen niet zien maar had geen succes. De rechter heeft teveel gewicht toegekend aan het feit dat het hier een rapport betrof van een zeer gerenommeerd accountantskantoor. Deze Bresser is later trouwens met de stille trom bij Coopers vertrokken na te zijn afgestraft door de tuchtrechter. Maar in de media en de beeldvorming hadden Van Andel en consorten een groot succes behaald: de Poten waren zwaar beschadigd.”
    Via Coopers & Lybrand is er dus een wig gedreven tussen Chipshol Forward en Landinvest; na eerst Peter Poot te hebben afgezet als directeur is nu ook de accountant van Landinvest de deur uitgewerkt en vervangen door een zetbaas van Van Luijk die zich op zijn beurt weer voor het karretje liet spannen van van Andel, Wyler en Mees Pierson. Hun inzet: snel cashen voor de gouden grond rond Schiphol.
    [ … ]”

    In 1995 is de coup van van Andel definitief :

    “[ … ]
    Het is juridische kost waarover de Hoge Raad in juni 2001 oordeelde dat PricewaterhouseCoopers de claim niet hoeft te betalen. Dat het de Poten zelf waren en niet Chipshol die de claim indienden had overigens alles te maken met het feit dat de Poten de controle op Chipshol inmiddels kwijt waren, vooral omdat de commissarissen in meerderheid waren overgelopen naar het kamp van Van Andel.
    In 1995 ging ook Jimmy Jansen van Raay ‘om’. Vader en zoon Poot werden er vervolgens bij Chipshol uitgewerkt waarna de onderneming eind 1997 de naam veranderde in Forward Business Parks. Smit: “Geen van de rechters is ingegaan op de juridische implicaties van het verbreken van de relatie met Chipshol door Coopers en de schade die daaruit ontstaan is.” Dit is een enorme omissie van het rechterlijk traject die er in feite op neer komt dat elke accountant een cliënt bij het vuilnis kan zetten zonder consequenties.

    Volgens Smit is de coup van Harry van Andel en de zijnen grotendeels gelukt. Van de 600 hectare waarover de strijd werd aangegaan hebben de Poten er na het uiteindelijk winnen van een procedure over de zeggenschap (maart 1999) nog 150 over.

    [ … ]”

    [1] De accountant en de grond rond Schiphol
    (Wat ik nu weer vond in mijn prullenbak)
    11 februari 2003
    http://www.theovangogh.nl/chipshol.html

    Like

Geef een reactie. NB De meningen verkondigd en de links die gedeeld worden in de reacties zijn de persoonlijke meningen van individuele scribenten en vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs de mening van Don Quijotte.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.